jak zbudować plan gry i inwestować na rynkach kapitałowych

Fale korekty – Teoria Fal Elliotta

udostępnij:

Fale korekty to ruchy rynku w przeciwnym kierunku do trendu wyższego rzędu. Korekty kształtują się z wielkim trudem, gdyż siła trendu głównego sprawia, że fale korekty nie mogą rozwinąć się w pełne struktury charakterystyczne dla impulsów.

W trakcie powstawania korekt dochodzi do wzmożonych zmagań pomiędzy stronami rynkowymi – popytem a podażą. Fale korekty są przez to trudniejsze do rozpoznania niż fale impulsu. Zidentyfikować je można po zachodzeniu na siebie wewnętrznych falek.

Fale korekty można podzielić na kilka kategorii:

Zygzak (wewnętrzna struktura to impuls-korekta-impuls 5-3-5),

Korekta płaska 3-3-5,

Korekta pędząca 3-3-5,

Korekta nieregularna 3-3-5,

W praktyce i codziennym tradingu nie szuka się układów wewnętrznych ponieważ wymagałoby to bardzo dokładnej interpretacji układu falowego. Osobiście na wykresie dziennym szukam tylko struktur korekt – ich budowa mnie nie interesuje ważne by korekta miała trzy fale, a koniec następował w określonym targecie ceny docelowej dla końca korekty. I tak, dla przykładu dla korekty pędzącej oczekuje końca fali C w zakresie APP=0,786-1 długości falki a korekty, dla korekty prostej koniec powinien nastąpić dla projekcji APP=1 mierzonej z końca falki b. W obu przypadkach odmierzam również wartości dla zniesienia wewnętrznego 0,5-0,618 ruchu poprzedzającego korektę.

Trójkąt 3-3-3-3-3 (zwyżkujący, zniżkujący, zwężający, rozszerzający),

Podwójne i potrójne trójki (formacje złożone, gdzie układem kończącym jest czasami trójkąt),

formacje triangles trójkąty

Z uwagi, że dwie ostatnie pozycje sprawiają największe trudności na znalezienie odpowiedniego miejsca do zajęcia pozycji i tak naprawdę ich oznaczenia często są przykładem „rozważań akademickich”, pominę ich omawianie. Poza tym, dopiero kiedy są w pełni ukształtowane (kurs wychodzi poza zakres ich zmienności), wiadomo że jest skończona. Dlatego najlepsze rozwiązanie – to zagranie na wybicie z ich zmienności. Tak wiec, najważniejsze w tradingu jest poznanie czterech pierwszych pozycji.

Istnieje metoda, która pozwala stwierdzić, że fale korekty złożonej są ukończone – oparta jest ona o złożenie ze sobą trzech składowych: wskaźnika DTOsc w dwóch przedziałach czasowych, stref docelowych dla ceny i czasu.

Korekta prosta, Zygzak (Korekta ABC)

Korekta prosta jest najbardziej znaną i najczęściej występującą formacją korygującą. Ten układ nazywany jest również Korekta ABC. Jest to formacja, która powstaje w przeciwnym kierunku do kierunku trendu wyższego rzędu. W trendzie wzrostowym zygzak jest formacją spadkową, w której wierzchołek fali B znajduje się wyraźnie powyżej dołka utworzonego przez koniec fali A. Natomiast koniec fali C zwykle znajduje się wyraźnie poniżej końca fali A. Występują jednak przypadki, w których fala C kończy się nieznacznie poniżej fali A.

W pojedynczym zygzaku fala A dzieli się na 5 fal niższego rzędu, falę B tworzą 3 podfale, a fala C również składa się 5 fal. Jest to struktura 5-3-5. tak jak pisałem w codziennym tradingu liczy się wyłącznie układ korekty – praktyka nakazuje aby na wykresie dziennym (daily chart), a nawet tygodniowym (weekly chart) mierzyć długości fal korekty oraz poziomy Retracement ruchu poprzedzającego korektę.

Cechą charakterystyczną korekty prostej jest to, że fala B nie wybija nowego szczytu, natomiast fala C wybija nowy dołek (trend wzrostowy).

fale korekty - korekta abc

Poniżej przedstawię opisy do układów typu 3-3-5. Proszę pamiętać, że rynki nie są akademickim wytworem więc układy mogą przybierać różne postacie, (nieznacznie) różniące się od opisywanych w książkach, tutaj na blogu. Najważniejsza różnica, która dzieli impuls od korekty to zachodzące się siebie poszczególne składowe (fale) oraz to, że fala B zawsze ma 3 odcinki.

Korekta płaska (Regular Flat)

Korekta płaska, w odróżnieniu od pojedynczego zygzaka, różni się strukturą pierwszej fali. Mianowicie fala A w korekcie płaskiej posiada trzyfalową strukturę. Struktura kolejnych fal korekty płaskiej jest taka sama jak w przypadku korekty klasycznej, czyli falę B tworzą 3 podfale, a fala C składa się z 5 fal niższego rzędu. Jest to zatem struktura 3-3-5.

Korekta płaska występuje w silnych trendach wzrostowych i niemal zawsze poprzedza wydłużenia lub występuje po nich. W ramach impulsów korekta płaska pojawia się jako fale 4, natomiast rzadko występuje jako fala 2 – nie pojawia się w początkowej fazie tworzenia struktury nowego trendu (impuls).

Mniej złożona struktura fali A wynika z niedostatecznej siły. Wynikiem stosunkowo krótkiej fali A jest mocna reakcja sił działających w przeciwnym kierunku, które wykorzystują fakt niewielkiej presji korygującej. W konsekwencji koniec fali B znajduje się na zbliżonym poziomie co początek fali A. Z kolei ostatnia fala C kończy się zazwyczaj nico poniżej końca fali A, lub na bardzo zbliżonym poziomie.

korekta płaska - fale korekcyjne

Korekta pędząca (Running Flat)

Korekty pędzące występują na silnych i szybkich rynkach. Korekty tego typu są bardzo rzadkie. W tego rodzaju korekcie koniec fali B znajduje się powyżej początku fali A. Natomiast fala C jest na tyle krótka, że kończy się pomiędzy końcem fali A, a końcem fali B. Najczęściej do zakończenia fali C dochodzi nieco poniżej połowy długości fali B (w przypadku trendu wzrostowego).

Relatywnie niewielka długość fali C wynika z faktu, że trend główny jest na tyle silny, aby zniwelować presję korygującą, jaka pojawia się w trakcie tworzenia ostatniej fali C. Cechą charakterystyczną jest to, że fala B wybija nowy szczyt, zaś fala C nie wybija nowego dołka (trend wzrostowy).

korekta pędząca - fale korekcyjne

Korekta nieregularna (Expanded Flat)

W korekcie nieregularnej ekstrema cenowe każdej z kolejnych fal znacznie wykraczają poza ekstrema fali poprzedniej. Jeśli zatem trend główny na rynku jest wzrostowy to koniec fali B znajduje się wyraźnie powyżej początku fali A. Natomiast koniec fali C znajduje się wyraźnie poniżej końca fali A.

Korekta nieregularna jest najbardziej sprawiającą problemy z uwagi na wybijanie lokalnych minimów, gdzie często strony rynkowe mają swoje zlecenia obronne stoploss, które mylnie nadają chwilowy kierunek. Fala C wychodzi ponad koniec fali A w podobnym zakresie jak fala B wychodzi poza zakres początku fali A (początku korekty). Do projekcji końca fali C używa się zakresu APP=1,27-1,618 fali A oraz stosuje się mierzenie tzw. Reverse Cross – długość fali B przykłada się do początku fali A, koniec mierzenia jest potencjalnym poziomem dla końca fali C korekty nieregularnej. Inny sposób mierzenia znajduje się na wykresie poniżej.

korekta nieregularna - fale korekty

TEORIA FAL ELLIOTTA – FALE IMPULSU TEORIA FAL ELLIOTTA – FALE KOREKTY CENY DOCELOWE DLA IMPULSU I KOREKTY